Gefascineerd

Ha leuke mensen,

Kijk eens om je heen. Op dit moment. Wees stil. Als ik dat doe dan geniet ik van alle kleine dingetjes, die me dan opeens opvallen. Een klein musje die zijn bek open doet en een enorm geluid produceert, een van mijn beste vriendinnen die heerlijk buiten in de zon staat te genieten in de tuin, een donkerrode zonsondergang of kinderen die samen zich helemaal verliezen in hun eigen spel. Genieten. Genieten van het leven.

Nu kon ik afgelopen zaterdag iets minder genieten toen ik stil stond. Ik stond letterlijk stil, want de accu van mijn auto was leeg. Klassiek geval van de lampen vergeten uit te zetten. Midden op de overvolle parkeerplaats in Elburg.. Maar ik had geluk, zag dat het vak links voor mij leeg was. Daar kon dus de auto van mijn hulpverlening staan om mijn auto weer aan de praat te krijgen. Samen met Mirjam, die me kwam helpen (Ja, ja, ja 2 blonde vrouwen inderdaad) stonden we klaar om de startkabels aan te sluiten. Maar we durfden eigenlijk niet. Wat als het toch fout ging. Twee jongens die net aan kwam rijden zagen eruit alsof ze ons konden helpen. En jahoor, zonder al te veel woorden sloten ze de kabels zo voor ons aan. ‘Je kunt starten hoor’ zei een van de jongens. En ik ‘oh oh, ja wist niet of ik al mocht.’ Ah fijn de auto startte gelijk. De twee vriendelijke jongens verlieten de 2 blonde dames en ik zat ik de auto, die gestart was, maar die ik nu dus ABSOLUUT niet mocht laten afslaan, want de accu was nog niet genoeg opgeladen. Met een klein trauma in mijn achterhoofd verliet ik de parkeerplaats en was op weg naar de snelweg. Ik herinnerde mezelf eraan dat ik ooit, toen ik net mijn rijbewijs had gehaald, de auto zo vaak had laten afslaan bij een stoplicht dat ie tot wel 3 keer toe OPNIEUW op rood kwam te staan. Niet echt een gedachte die mijn zelfvertrouwen omhoog haalde. Ik reed ondertussen richting mijn eerste obstakel, een rotonde. Ik moest stoppen en terug naar z’n 1. Als ik hem nu maar niet liet afslaan, beetje (Lees; heel veel) gas bijgeven en ik kon rustig verder rijden. Richting de stoplichten, als ze maar niet op rood gaan staan.. Ik voelde hoe zenuwachtig ik was, maar zei tegen mezelf ‘Kom op Ky, normaal gesproken rijd je elke dag en laat je de boel ook niet afslaan, waarom zou je dat dan nu wel doen?’ Ik had geluk. De stoplichten sprongen net op groen toen ik er aan kwam. Ik kon in zijn 2 de snelweg op rijden. Wat een fijn gevoel was dat! Ik kon gas geven. En het was ook nog na 19.00 uur dus ik mocht 120. Hoe fijn! Ik bedacht me dat ik er bij Nunspeet centrum wel weer af kon gaan en dat ik via daar richting Mirjam zou rijden. De accu zou dan wel opgeladen zijn. Dacht ik. Ik reed door en dacht even dat ik er al af moest, maar was verward want ik zag alleen een bord met afslag voor een parkeerplaats. Ik twijfelde en miste de afslag. Hoe dom! Want het bleek toch afslag Nunspeet centrum te zijn.. Achja dan maar lekker door naar Harderwijk, wist ik in ieder geval zeker dat mn accu voldoende opgeladen zou zijn. En 2 seconde later, begon ik keihard te lachen. God is soms best grappig. Ik had namelijk gebeden of God mij een verhaal of inspiratie wilde geven voor het schrijven van deze blog. En op dit moment wist ik het. De kleine ‘fout’ die ik had gemaakt door de lampen aan te laten. de zenuwen voor het niet willen laten afslaan van de auto, de kleine obstakels (rotondes, stoplichten)  die eerder vanzelfsprekend leken, brachten nu angst, de afslag missen en nog een stukje doorrijden zodat ik zeker weten wist dat mijn accu opgeladen zou zijn. Alles sloeg terug op mijn eigen leven, de afgelopen periode. De periode waarin ik niet meer genoeg energie had om de dingen te doen die ik deed. Waarin ik moest stoppen. Niet meer mocht werken en uiteindelijk 2 maanden thuis zat. Mijn accu was leeg. Ik had hulp nodig om weer op te starten. En toen ik eenmaal weer gestart was en kleine dingetjes weer kon oppakken. Was ik bang. Ik was bang om weer teveel energie te geven. Om weer op te raken. Om mijn motor te laten afslaan. Maar ik bleef volhouden, kleine stapjes. En toen ik eenmaal weer op de snelweg reed, aan het werk was, weer vrienden zag, kwam corona om de hoek kijken. Ik miste mijn afslag en moest nog meer opladen. Meer rust pakken. En nu, nu ben ik naar Harderwijk gereden en weer terug. Ik heb weer genoeg energie. Ik werk weer 4 dagen in de week, kan mijn kinderen weer onderwijzen, mijn vrienden weer zien en plannen in mijn agenda. Ik geniet!

Gefascineerd over het leven, over de natuur, over de wereld, over mijn gedachten, mijn gedrag, over mensen om mij heen. In dit leven blijf ik doorgaan. Uitkijkend naar Zijn belofte en er op vertrouwend dat Hij mij zal leiden in dit leven. 

Daarom heb ik besloten onderstaand gedicht (die overigens al jarenlang geleden geschreven is, bronnen verschillen over wie en wanneer precies) uit mijn hoofd te leren kennen. Ik wil dit bidden over mijn leven, over het leven hier. Ik ken ondertussen de eerste 3 regels, dus ben enorm trots op mezelf, maar ga nog even dooroefenen. hehe

Lord, make me an instrument of your peace:

where there is hatred, let me sow love;

where there is injury, pardon;

where there is doubt, faith;

where there is despair, hope;

where there is darkness, light;

where there is sadness, joy. 

O divine Master, grant that I may not so much seek

to be consoled as to console,

to be understood as to understand,

to be loved as to love.

For it is in giving that we receive, 

it is in pardoning that we are pardoned, 

and it is in dying that we are born to eternal life.

Amen.

Ik bid dit zo ook voor jullie lieve jeugdgroepers! Dat je in je leven stapt en om je heen kijkt. En als je zin hebt om het/dit/jou leven te delen of er gewoon lekker erover te praten. Je bent welkom om een bakje koffie te komen drinken. De deur staat altijd open! 

Heel veel zegen en liefs,

Ky

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *